[Fic] Perfect man : 2
posted on 26 Apr 2010 00:10 by katere-room2
ฮอยองแซงกำลังใช้สายตาที่เต็มไปด้วยความงุนงงนั่งมองผู้หญิงตัวเล็กตรงหน้าที่กำลังวุ่นวายกับกระเป๋าเป้ตัวเองโดยการคุ้ยนู่นคุ้นนี่ออกมาเต็มโต๊ะรับแขกของเขาไปหมด
..จะทำอะไรของเค้า?...
“อา....เจอแล้ว!” และแล้วความกังขาของเขาก็หายลงไปครึ่งหนึ่งหลังจากที่มือบางของเธอโชว์แผ่นกระดาษพับสีขาวให้ดู มัลมีจัลยิ้มแฉ่งยักคิ้วให้ก่อนจะเฉลยสิ่งที่คาใจ “นื่คือสัญญาข้อตกลงระหว่างนายกะฉัน!!”
“อะไรนะ? ข้อตกลง??”
“ใช่ ข้อตกลงของการคบกันแบบหลอกๆของเรา นี่! ถึงคนอื่นจะมองว่าเราเป็นแฟนกันแต่ความเป็นจริงมันไม่ใช่ ดังนั้น!! ฉัน...ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งก็ต้องรักษาและปกป้องสิทธิความเป็นผู้หญิงเอาไว้ จะให้นายมาติ๊ต่างทำนู่นนี่ตามใจได้ยังไง”
เขาถอนหายใจใส่หน้าเธอจนอีกฝ่ายทำหน้ามุ่ย “ดูละครมากไปรึเปล่า เธอน่ะ?”
คนหน้ากวนเชิดปลายคางให้ และไม่คิดสนใจจะต่อความเพราะเธอกำลังคิดว่าข้อตกลงสำคัญกว่าเป็นไหนๆ นี่เธออุตส่าห์เขียนมาทั้งคืนเลยนะ!
“ไม่สนแหละ แต่ยังไงนายก็ต้องยอมรับข้อตกลงของฉัน ไม่งั้นฉันจะไม่ทำงานให้ โอเค้?”
“แต่ฉันยังไม่รู้เลยนะ ว่าในข้อตกลงบ้าบอนั่นมันเป็นยังไง ถ้าฉันเสียเปรียบฝ่ายเดียวฉันก็ไม่ยอมรับให้โง่หรอก”
“ชิ....ก็กำลังจะอ่านให้ฟังยังไงล่ะ!!”
“ข้อหนึ่ง!! ห้ามนายฮอยองแซงแตะเนื้อต้องตัวนางสาวมัลมีจัลในกรณีที่ไม่จำเป็น”
“แต่ฉันจ้างเธอมาเป็นแฟนนะ จะไม่ให้โดนตัวเลยได้ยังไงกัน?” ยัยนี่ท่าทางจะดูละครมากไปจริงๆด้วยแฮะ
แต่มัลมีจัลกลับแยกเขี้ยวใส่แล้วโต้กลับ “ก็ไม่ได้ยินรึไง ฉันบอกว่าในกรณีที่ไม่จำเป็น ดังนั้น..มันก็เลยมีข้อตกลงย่อยๆขึ้นมาเพิ่มเติม นั่นก็คือ” เธอสะบัดกระดาษในมือเสียงดังขวับ
“1.1 ถ้าฮอยองแซงจับมือมัลมีจัล ต้องเสียเงิน 2000 วอน
1.2 ถ้าฮอยองแซงกอดมัลมีจัล ต้องเสียเงิน 5000 วอน
1.3 ถ้าฮอยองแซงหอมแก้มมัลมีจัล ต้องเสียเงิน 15000 วอน
1.4 ถ้าฮอยองแซงจูบมัลมีจัล ต้องเสียเงิน 50000 วอน
1.5 ถ้าฮอยองแซงแตะต้องใส่ส่วนล่อแหลม ต้องเสียเงิน 100000 วอน
ทั้งนี้ ไม่รวมกับค่าเทอมที่ฮอยองแซงทำสัญญาว่าจะจ่ายให้มัลมีจัล โอเค้????”
นี่ยัยนี่สถาปนาตัวเองเป็นเครื่องเก็บตังค์อัตโนมัติไปแล้วรึไงกัน?
“เธอนี่มันจริงๆเลยนะ”
“ทำไม? ก็เพราะฉันรู้น่ะสิว่าอย่างนายน่ะ ไม่มีทางที่จะไม่แตะเนื้อต้องตัวฉันอยู่แล้ว ดังนั้น..ก่อนที่นายจะจับตัวฉันล่ะก็ คิดให้ดีก่อนก็แล้วกัน ไม่งั้นนายอาจจะหมดตูด แล้วอย่าหาว่าไม่เตือน”
“หึ....” แต่แล้วไอ้เสียงหัวเราะหึนี่มันก็ทำให้คนที่เชิดหน้าราวผู้ชนะต้องหันขวับมาย่นคิ้วจนยับยู่ “แล้วถ้าเป็นในกรณีที่เธออยากให้ฉันแตะเนื้อตัวเธอเองล่ะ?”
“ไม่มีทาง!!!!!” เสียงแวดลั่นทำเอาขี้หูคนฟังเต้นระบำ ยองแซงเอานิ้วยัดรูหูแทบไม่ทัน “มันจะไม่มีทางเป็นไปได้ เพราะว่าสัญญาข้อที่สองของฉันก็คือ ห้ามนายฮอยองแซงตกหลุมรักมัลมีจัลเด็ดขาด!!!!!!!!!”
“ฮ่าๆๆๆๆๆ”
“หัวเราะอะไร?”
“แล้วมันจะไม่มีทางเป็นไปได้ได้ยังไงล่ะ ก็ในเมื่อเธอห้ามไม่ให้ฉันรักเธอ แต่ไม่ได้ห้ามตัวเองว่าไม่ให้รักฉันนี่นา ใช่มั้ย?”
“อี๋~ นายนี่มันหลงตัวเองที่สุดเลยอ่ะ กล้าพูดออกมาได้ยังไงกัน ฉันไม่มีวันหลงรักนายหรอกเฟร้ย!” พูดจบก็กอดอกหมับ ปากบางๆนั่นมู่ตู้จนไม่น่ามอง แต่ยองแซงก็ยังคงหยุดหัวเราะไม่ได้ กระทั่งตาค้อนๆถูกส่งมาให้นั่นแหละ เขาเลยต้องกระแอมไอไปครั้งแล้วยืดตัวนั่งหลังตรงยักคิ้วใส่เธอไปหนึ่งที
เสียงเครื่องยนต์ดังหึ่งมาจากลานจอดรถนอกตัวบ้าน เจ้าของบ้านแก้มป่องยืดคอชะเง้อชะแง้มองแต่ยังไม่ทันลุกขึ้นจากโซฟาไอ้แขกยามเช้ามันก็โผล่หน้าเข้ามารวดเร็วทันใจ “อ้าว ยัยแสบนี่ก็อยู่ด้วยเหรอ?”
“ใครชื่อยัยแสบนี่ไม่ทราบ”
คิมบอมไม่ตอบเพราะคิดว่าเธอคงรู้คำตอบดีกว่าใครเพื่อน เขาถอดแว่นสีชาออก คิ้วหนายกขึ้นสูงใส่คล้ายจะท้าทายคนมอง แล้วก็ตัวปลิวไปหาเพื่อนรัก แขนขาวโอบรอบคอฮอยองแซงไว้แน่นท่ามกลางสีหน้าเหวอๆของมัลมีจัล ยิ่งไอ้ปากแดงจัดนั่นขยับไปกระซิบกระซาบอยู่ข้างริมใบหูของเจ้าของบ้าน เธอก็ยิ่งแต่จะทำหน้าเหวอมากขึ้นไปเรื่อยๆ
อย่าบอกนะ ว่าไอ้ข่าวลือที่ว่าโกจมีนัมของมหา’ลัยเป็นคู่ขากับรุ่นพี่คิมบอมนั้น..มันเป็นเรื่องจริง!!!!
อี๋! แล้วนี่สองคนนั่นก็กำลังสวีทกันต่อหน้าต่อหน้าเธออยู่ใช่มั้ยเนี่ย ทุเรศที่สุด จะจู๋จี๋ดู๋ดี๋กันที่ไหนก็หัดเกรงใจคนมองมั่งสิเว้ย!!! มัลมีจัลคิดอย่างคับแค้นก่อนจะสะบัดหน้าหันหนีจนคอแทบเคล็ด
ส่วนคิมบอมก็ค่อยผละออกมาหลังจากที่ฮอยองแซงรับฟังคำของเขาแล้วยกยิ้มมุมปาก
“นี่ เธอน่ะ”
“อะ อะไรเล่า???”
“ขานเพราะๆไม่เป็นรึไง”
“แล้วทำไมฉันต้องทำงั้น?”
ถามกลับมาแต่ละที น่าโดนจับมาตีก้นมาก...ให้ตายเหอะ ฮอยองแซงหันไปส่ายหัวระอากับคิมบอมเพื่อนสนิทก่อนจะเอ่ยปากเรียกอีกครั้ง “มัลมีจัล”
“ก็ถามว่ามีอะไรไงเล่า?”
“เธอนี่มัน...” ยองแซงกัดปากล่างก่อนจะผุดลุกจากที่นั่งแล้วเค้าไปคว้าข้อมือเล็กของหญิงสาวติดมือมาด้วย มัลมีจัลตาเหลือกมองดูมือตัวเองที่ถูกกุมไว้แล้วก็อ้าปากตะเบงเสียงใส่ “2000 วอน!!”
มัลมีจัลกำลังอยากกระโดดบีบคอผู้ชายตัวสูงที่เดินลิ่วๆนำหน้าเธอเต็มทน เธอคิดถูกคิดผิดเนี่ยที่ยอมตกลงปลงใจรับข้อเสนอให้มาเป็นแฟนกำมะลอกับหมอนี่ ทั้งๆที่ก็นอนคิดมาทั้งคืนจนได้อาวุธป้องกันตัวมาเป็นสัญญาเจ๋งๆหนึ่งฉบับ แต่ตอนนี้มัลมีจัลรู้แล้วว่า คิดผิด ผิดมหันต์!!
““ติดไว้ก่อน แต่ไม่ต้องกลัวหรอกนะว่าฉันจะเบี้ยว ฉันเตรียมเงินไว้ให้เธอเป็นล้านวอนเลยล่ะ มัลมีจัล หึหึ..””
มัลมีจัลไม่ได้โง่ถึงขั้นว่าจะแปลความหมายของไอ้ประโยคนี้ไม่ออกนะ ไอ้โกจมีนัมฮอยองแซงนั่นมันบอกเป็นนัยๆว่ามันจะแตะเนื้อต้องตัวเธอมากกว่านี้!! แล้ว...ไอ้ล้านวอนนี่มันทำอะไรได้บ้างนะ ถ้าจับมืออย่างเดียวก็ 500 ครั้ง แต่ถ้ากอดก็ 200 ครั้ง ถ้าหอมแก้มก็เกือบ 70 ครั้ง ถ้าจูบก็ 20 ครั้ง แล้วถ้าจับต้องของสงวนก็ 10 ครั้ง แว้กๆๆๆๆ ป่านนั้นความบริสุทธิ์ผุดผ่องของมัลมีจัลมันก็จะถูกทำลายจนย่อยยับไม่เหลือชิ้นดี ไอ้คนเลว ไอ้คนบ้า ไอ้คนลามก!!!!!!
“กำลังด่าฉันอยู่ในใจรึไง?”
“ห....ห้ะ?” กระเด็นหลุดออกมาจากห้วงความคิดก็มาสะดุ้งตอนที่หน้าขาวๆของอีกคนลอยเด่นอยู่ตรงหน้า มีจัลกระเด้งตัวถอยหลังสองก้าว แต่ยองแซงเพียงแค่เลิกคิ้วหนาๆขึ้น
“อ่ะ เอาไปลองซะ”
มัลมีจัลมองดูเสื้อผ้าในมือร่างสูง ก่อนจะวกสายตากลับมาที่ตาตี่ๆของเขาแล้วถาม “อะไร?”
“เสื้อไง”
“รวยนักเหรอ ถึงจะมาซื้อเสื้อผ้าให้คนอื่นเค้าน่ะ?”
“ก็นิดหน่อย”
มัลมีจัลแยกเขี้ยวใส่ไอ้คนอวดรวยที่ทำเพียงยิ้มพราวกลับมาเท่านั้น แล้วอย่างเธอน่ะนะ...มันเป็นพวกไม่ยอมคนเว้ย กล้าทำหน้าท้าทายแบบนั้น ก็ลองมัลมีจัลโหมดมึนๆหน่อยละกันเป็นไง
หญิงสาวยืนนิ่งไม่รับเสื้อผ้าหรูพวกนั้นซ้ำยังเคาะรองเท้าผ้าใบเป็นจังหวะ ด้วยเพราะภายในร้านเสื้อแห่งนี้มีเพียงเสียงเพลงคลาสสิคขับกล่อมเบาๆ ไอ้เสียงเคาะเท้านี่มันก็เลยดังแหวกความเงียบจนฮอยองแซงชักจะอายคนอื่นขึ้นมา
“ฉันบอกให้เอาชุดนี่ไปลอง” เขาขยับมาใกล้แล้วสั่งด้วยเสียงกระซิบ มือหนาก็ตามมันรุนหลังให้เดินไปทางห้องลอง แต่มัลมีจัลขืนไว้ทั้งตัว
“ก็ไม่ชอบอ่ะ จะทำไม? ไอ้ชุดพวกนี้ถ้าฉันใส่คงผดขึ้นน่ะ พอดีเป็นพวกแพ้ของราคาแพง แล้วก็ไม่ชอบหน้าคนรวย”
“มัลมีจัล”
“หือออ??” แล้วก็ชนะขาดลอยด้วยเสียงขานรับหวานแหวว
กว่ารายนั้นจะยอมลงให้ก็ตอนที่เขาต้องยอมใส่เสื้อที่เจ้าหล่อนเป็นคนหยิบนั่นแหละ ตอนนี้โกจมีนัมหน้าหล่อก็เลยต้องมายืนเก้ๆกังๆทำหน้าไม่ถูก
เสื้อยืดแขนยาวพื้นขาวแขนส้ม กับกางเกงสีน้ำตาลอ่อนตัดกับเข็มขัดสีแดงแปร้ด เพิ่มสง่าราศีด้วยหมวกไหมพรมใบเขื่องที่ปิดคิ้วและแทบจะกลืนเอาลูกตาเขาไปด้วยหากว่าไม่มีเจ้าแว่นตาสีดำสนิทเลนส์ใหญ่ขวางทางอยู่ รองเท้าหนังเปลี่ยนเป็นผ้าใบสีสดที่เจ้าหล่อนถูกใจนักถูกใจหนา....ทั้งหมดนี้ มันอยู่บนตัวของเขา ของฮอยองแซงคนที่พิถีพิถันกับการแต่งตัวรองจากเรื่องกิน!!
“โอววว สุดยอด”
“นี่เรากำลังจะไปเดทกันนะ”
“ก็เดทน่ะสิ” มัลมีจัลตอบหน้าตาย “ก็เพราะว่านายบอกว่าเราจะไปเดทกัน แถมเป็นเดทคู่ที่สวนสนุก ฉันก็เลยปิ๊งไอเดียขึ้นมาไงล่ะ^^”
ยองแซงหลับตาข่มอารมณ์เอาไว้ เขาต้องใจเย็นที่สุด อย่าโมโห อย่าวู่วาม ประเดี๋ยวยัยแสบนี่จะพาลยกเลิกสัญญาเอาดื้อๆ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่ามัลมีจัลเริ่มไขว้เขว เธอกำลังวิตกกับเหตุการณ์ที่จะเกิดข้างหน้า แล้วเธอก็กำลังไม่ไว้ใจเขา ดูจากสายตานั่นก็รู้แล้ว และนี่ก็คงจะเป็นแผนการที่เจ้าตัววางไว้ชัวร์ป๊าบ!
“อือ ไม่เป็นไรหรอก เพราะคนมันดูดีใส่อะไรก็ดูดีอยู่ละ” คำตอบนั่นทำเอามีจัลอยากจะอ้วกเอาของเก่าออกมาให้มันรู้แล้วรู้รอด แต่ตอนนี้ทำได้อย่างมากเพียงแค่เบะปากเพราะมีสายตาหลายคู่กำลังจับจ้องมาทางพวกเขาทั้งสอง
วันนี้อากาศร้อนมาก ร้อนจนอยากฆ่าคน โดยเฉพาะไอ้คนที่มันขโมยมือเธอไปกุมไว้แล้วจับจูงให้เดินตามคนนี้ “โอยยยยย เมื่อไหร่จาถึง??”
“ก็ไม่รู้ หมอนั่นไม่ได้บอกว่าให้รออยู่ที่ไหน?”
“ห้ะ? ไม่รู้? ไม่รู้ก็หยุดเดินซี่ มันร้อนนะเนี่ย”
ฮอยองแซงจิ๊ปากรำคาญๆ แต่ก็ยอมหยุดฝีเท้าตามที่คนตัวเล็กบอก ยัยนั่นสลัดมือออกจากเขาแล้วเอาไปยันไว้กับหน้าขาตัวเองพลางหายใจหอบ “เหนื่อยขนาดนั้นเลย?”
“เออดิ่ ใครมันจะไปถึกเหมือนนาย”
“เธอนี่พูดจาน่ารักๆเหมือนผู้หญิงคนอื่นแล้วมันจะลงแดงตายรึยังไงกัน”
“ถูก ลงแดงแน่ ยิ่งถ้าพูดกับนายด้วยแล้วล่ะก็นะ” คนที่บอกว่าเหนื่อยแลบลิ้นแบร่ๆใส่จนคนมองอยากจะจับมาตีซะเดี๋ยวนั้น แต่ก็ทำไม่ได้เพราะถ้าเผลอไปตีก้นยัยนี่เมื่อไหร่ เขาคงได้เสียเงินเป็นแสนวอน!
“งั้นรออยู่นี่ละกัน เดี๋ยวไปซื้อน้ำมาให้ เอาน้ำอะไร?”
“เป๊บซี่”
“น้ำผลไม้ละกัน มันดีต่อสุขภาพ”
แล้วจะถามทำไม? มัลมีจัลแยกเขี้ยวตามหลังร่างสูงไปก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งกับม้านั่งข้างทาง มือเล็กยกขึ้นปาดเหงื่อก่อนจะเอนหลังนั่งมองเด็กๆที่กำลังยิ้มร่าให้มาสคอสตัวโต เฮ้อ...แต่เธอนี่สิ มาสวนสนุกทั้งทียังไม่ได้ยิ้มกับเค้าซักครั้ง ทั้งหมดเป็นเพราะหมอนั่น!!
“อ่ะ” ไม่นานนักน้ำผลไม้เย็นๆแก้วใหญ่ๆก็ถูกยื่นมาตรงหน้า ด้วยความที่ไม่รู้ตัว มัลมีจัลที่ผละหน้าหนีไม่ทันก็เลยโดนความเย็นจากข้างแก้วปะทะเข้าเต็มๆปลายจมูก
“ยื่นดีๆไม่เป็นรึไง?”
“เออ โทษที พอดีฉันกำลังมองหาหมอนั่นอยู่น่ะ?”
“หมอนั่น?” เธอทวนคำคล้ายจะถาม มือก็รับแก้วน้ำมาดูดจนชื่นปอด “เออ ฉันก็ลืมถาม หมอนั่นที่นายบอกว่าจะมาเดทคู่ด้วยเป็นใครเหรอ?”
“ไอ้อีชอล”
“หืม?? ก็คนที่สบประมาทนายนี่”
“ใช่ มันคงอยากพิสูจน์ว่าเราสองคนเป็นแฟนกันจริงๆรึเปล่า ก็เลยนัดมาเดทด้วยกันน่ะ”
“พวกนายนี่ก็ว่างกันดีเนอะ มีเวลามาทำไอ้เรื่องไร้สาระพวกนี้กันดีจริงๆ”
ยองแซงหันไปมองคนที่หลอกด่าเขาเข้าให้เต็มๆ แต่รายนั้นกลับลอยหน้าลอยหน้างับปากเข้ากับหลอดดูดพลาสติกหน้าตาเฉย “เอามากินมั่งดิ” มือหนาแบออกไป แต่มัลมีจัลกลับเอนตัวหนีแล้วเหลือบตาขึ้นมอง
“แล้วทำไมนายไม่ซื้อมาเองล่ะ?”
“ก็เมื่อกี๊ไม่หิว แต่ตอนนี้หิวแล้ว”
“ก็ไปซื้อมาใหม่สิ”
“ขี้เกียจ อยากกินแก้วนั้น”
“ไม่ให้” ไม่พูดเปล่า ยังเอาแก้วน้ำไปหลบไว้ข้างตัวพร้อมเบี่ยงตัวหลบ ใช้ลำตัวบังมันไว้
“อย่าหวงน่า ไอ้แก้วนั่นก็เงินฉันนะ”
“ก็ไม่ให้อ่ะ ไม่ให้ อ๊าก ทำไมจะต้องมาแย่งฉันด้วยเล่า?” แต่ไอ้การที่มีจัลเบี่ยงตัว มันก็เลยทำให้ฮอยองแซงต้องโน้มตัวลงมาเพื่อที่จะแย่ง สรุปแล้วตอนนี้ท่าทางของคนทั้งสองมันก็เลยไม่ต่างไปจากการกอดกันนัวเนียเสียเท่าไหร่ แล้วคนที่รู้ตัวก่อนก็ชะงักค้างไปจนอีกฝ่ายแย่งแก้วน้ำไปได้
“จะหวงอะไรกันนักกันหนา”
“อย่านะ!!!”
“อะไรของเธออีก?” มัลมีจัลยกมือค้างกลางอากาศเมื่อฮอยองแซงไม่ยอมฟังเธอ ซ้ำยังยัดหลอดดูดนั่นเข้าปากแล้วดูดดังซวบๆด้วยความเอร็ดอร่อย “อ้า! ค่อยสดชื่นขึ้นมาหน่อย”
อ๊ากๆๆๆๆ ไอ้บ้านั่น มัน....มัน..........มันจูบเธอทางอ้อม!!!!!!!!
“เป็นอะไร?” ยองแซงหันมาเลิกคิ้วใส่คนหน้ากวนที่ตอนนี้ซีดเป็นไก่ต้ม แขนเล็กยังยกค้างในท่าห้ามทัพ ปากอ้าค้างและดวงตาจ้องมาที่เขานิ่งงั้น....เป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีกละเนี่ย? หรือว่าจะเป็นเพราะไอ้น้ำผลไม้นี่ หวงขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย เชื่อเลยแฮะ
“อ้ะ....ฉันดูดไปนิดหน่อยเอง ยังเหลืออีกตั้งเยอะ” คิดได้ดังนั้นก็ยื่นแก้วกลับไปให้ แต่มัลมีจัลหุบปากเข้าหากันแล้วทำหน้ามุ่ย
“ไม่เอาแล้ว ไอ้บ้าๆๆๆๆ ใครเค้าจะกินต่อนายกันห้ะ???”
“มีจัลออนนี่!!”
สวรรค์ในห้วงนิทราถูกทำลายลงจนได้ ขนาดว่าเธอทั้งเอาหมอนมากดหัวตัวเองแล้วก็ข่มตาให้หลับ แต่ยัยน้องสาวตัวดีที่วันๆเอาแต่พูดเรื่องไอ้บ้าฮอยองแซงก็ยังไม่เลิกตื้อ เมื่อคืนเธอก็เอาตัวรอดด้วยการบอกว่าง่วง แล้วก็หงายท้องนอนจนยัยเด็กดื้อล่าถอยกลับไปเอง แต่พอตอนเช้ามันก็ยังไม่เลิก ตามมาราวีอีกจนได้ มือเล็กๆนั่นพยายามดึงเอาหมอนใบโปรดออกแล้วงัดตัวพี่สาวขึ้นจากที่นอน
“มีจัลออนนี่ ตื่นสิ เช้าแล้วนะ”
“แต่ฉันยังง่วงอยู่นี่”
“แต่พี่มีแฟนแล้วนะ จะมามัวแต่นอนสันหลังยาวอย่างงี้ได้ไง”
“มีแฟนแล้วมันเกี่ยวอะไรเล่า หมอนั่นไม่ได้เอาตัวมามัดอยู่กับฉันซักหน่อย”
“แต่หน้าที่สำคัญของคนที่มีแฟนแล้วก็คือต้องเอาข้าวกล่องไปให้แต่เช้า”
“ไปเอามาจากไหนห้ะ? โอ๊ย อย่ากวน ฉันจะนอน”
“มีจัลออนนี่ ซาตางอุตส่าห์ตื่นแต่ตีห้ามาทำข้าวกล่องนะ พี่ต้องลุกขึ้นมาแล้วเอาข้าวกล่องนี้ไปให้พี่ยองแซงเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นซาตางไม่ยอมจริงๆด้วย!!”
“ฮึ่ย!” สุดท้ายแล้วก็แพ้ลูกตื้อยัยน้องสาวตัวดีนี่อีกตามเคย มีจัลยีหัวตัวเองจนฟูก่อนจะจ้องหน้าน้องสาวที่ตัวเล็กกว่าด้วยความรำคาญ แต่ยัยซาตางนี่กลับยิ้มแฉ่งพร้อมกับยื่นข้าวกล่องสีชมพูหวานแววมาตรงหน้า “ไปเป็นแฟนหมอนั่นเองเลยม้ะ?”
“ก็อยากอยู่หรอกนะ แต่เกรงใจพี่สาว”
ปิ้งป่อง! ปิ้งป่อง! ปิ้งป่อง! เสียงออดหน้าบ้านดังสามครั้งติดจนมัลมีจัลยิ้มแฉ่ง หาเรื่องมาเอาคืนไอ้ตัวแสบได้แล้วเว้ย!
“แต่ฉันว่า แกคงเกรงใจไอ้ชางมินกิ๊กแกมากกว่า ใช่มะ?” ถูกต้อง ชิมชางมิน เด็กส่งนมข้างบ้านที่คอยตามเทียวรับเทียวส่งไอ้น้องสาวตัวดีนี่ทุกวัน แล้วไอ้ออดสามครั้งแบบนี้..มันก็จะเป็นใครไปไม่ได้เลย
“ใครแฟนใคร ฉันกับหมอนั่นไม่ได้เป็นกิ๊กกันนะ!!”
“อ้าว เลื่อนขั้นเป็นแฟนแล้วหรอกเหรอ ไม่เห็นบอกพี่เลยน้า” หยิกแก้มแดงๆของน้องสาวไปทีแล้วก็ถลกผ้าห่มออกจากตัวพุ่งพรวดหนีออกไปจากห้อง ปล่อยให้ยัยซาตางมันนั่งหน้าแดงแปร่ดโวยวายสนั่นบ้าน
“อ๊ากๆๆๆๆ มีจัลออนนี่!!!!!”
ภาพถ่ายระหว่างยองแซงกับมีจัลถูกโพสต์ผ่านเว็บอย่างรวดเร็วภายในเวลาไม่ถึงอาทิตย์ที่มีข่าวแพร่ออกไปว่าโกจมีนัมอันดับหนึ่งของมหาวิทยาลัยหาแฟนได้แล้ว แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ทำให้เขายิ้มได้อย่างที่ควรจะเป็นน่ะสิ เพราะไอ้ภาพที่โชว์หราอยู่เต็มหน้าจอแลบทอปนี่มันมีแต่ภาพที่มัลมีจัลกับเขาแยกเขี้ยวใส่กันทั้งนั้น
‘ฉันว่ารุ่นพี่ยองแซงกับมัลมีจัลอะไรนี่ไม่ได้เป็นแฟนกันจริงๆหรอกค่ะ
ก็ดูสิ แฟนที่ไหนเค้าจะทะเลาะกันได้ตลอดแบบนี้ แถมเวลาที่รุ่นพี่จะจับมือ เธอก็ไม่ให้จับ
ชักจะแปลกๆแล้วนะ’
‘ฉันว่ามันต้องเป็นการสร้างกระแสกลบข่าวที่ว่ารุ่นพี่ยองแซงเป็นเกย์มากกว่า แต่จะว่าไปฉันว่ารุ่นพี่คิมบอมก็ดูดีนะ เหมาะกับรุ่นพี่ยองแซงออกจะตายไป คึคึ’
‘เค้าบอกรุ่นพี่ยองแซงจ้างมัลมีจัลให้มาคบเป็นแฟนหลอกๆนี่คะ’
‘คุณความเห็นที่ 359 คะ จริงๆหรือคะที่รุ่นพี่จ้างเธอให้มาเป็นแฟนหลอกๆ แต่จะว่าไปฉันว่ามันก็มีส่วนถูกนะ ฉันว่ารุ่นพี่ยองแซงคงอายที่เป็นถึงโกจมีนัมแต่ไม่มีแฟนซักทีอ่ะ =’’=’
‘แต่ฉันเห็นรุ่นพี่ยองแซงจูบกับมัลมีจัลมากับตาเลยนะคะ’
ข้อความคอมเม้นหลายร้อยข้อความถูกยองแซงไล่อ่านจบครบ ก่อนจะมานั่งกุมขมับให้คิมบอมเพื่อนสนิทต้องเครียดตามไปด้วย “ฉันว่านายกับมีจัลต้องร่วมมือกันให้มากกว่านี้นะ ไม่งั้นคงแย่แน่ๆ ถ้าความจริงเปิดเผยเมื่อไหร่ ไอ้บ้าอีชอลนั่นคงเหยียบนายไม่ให้โผล่”
“ก็เออน่ะสิ ฉันคิดถูกมั้ยเนี่ยที่ตัดสินใจทำอะไรบ้าๆแบบนี้ลงไป แล้วดูท่ายัยแสบนั่น..คงจะยอมร่วมมือกันดีๆหรอก”
“นายก็อย่าใจร้อนสิวะ กับผู้หญิงน่ะมันต้องใช้ไม้อ่อน ใจเย็นๆ ค่อยๆพูดค่อยๆจากันไป แต่ดูนายดิ่ เอาแต่กวนเค้า หาเรื่องเค้าอย่างนั้น ผู้หญิงที่ไหนเค้าจะชอบล่ะวะ??”
ฮึ่ย!! นายก็พูดได้สิไอ้คาสโนว่าหน้าละอ่อน ยองแซงจิ๊ปาก พ่นลมออกจมูกด้วยอารมณ์ร้อนๆที่อัดแน่นเต็มอกและไม่รู้จะหาทางออกยังไง ถ้าเป็นคนอื่นคงปัดผมเผ้าจนดูไม่ได้ไปแล้ว แต่กับฮอยองแซงที่ต้องดูดีตั้งแต่หัวจดเท้าอยู่ตลอดเวลามันทำไม่ได้ เขาเลยกวาดสายตาหาที่ระบายแล้วก็ไปเจอเข้ากับกระเป๋าเดินทางใบย่อมที่ไอ้คิมบอมมันถือติดมือมาด้วย...คงจะไปค้างบ้านพักตากอากาศกับสาวๆอีกแหง
ด้วยความที่หมันไส้เพราะมันเนื้อหอมเกินหน้าเกินตาอยู่แล้วเขาก็เลยส่งแรงเตะออกไปเต็มที่ แต่ทว่า.....
อั่ก!!!!
“อ๊ากกกกกกกกกกก!! นายใส่อะไรไว้ข้างในวะ???”
“เฮ้ยๆ ลืมบอกว่ะว่านั่นมันเครื่องกรองน้ำที่เพื่อนแม่ฉันฝากมา ชิบหายแล้ว”
แล้วทำไมเธอจะต้องทำตามที่ยัยน้องสาวตัวดีนั่นบอกด้วยนะ เฮ้อ....สงสัยว่าเธอจะเป็นพี่สาวที่ดีเกินไปจริงๆ (กรั่กๆๆๆ) มัลมีจัลเดินแกว่งห่อข้าวในมือไปมาก่อนจะมาหยุดแกว่งเอาตอนที่บ้านหลังโตๆอยู่ตรงหน้าแล้ว นิ้วเรียวกำลังว่าจะเอื้อมไปกดออด แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าระดับแฟน(ปลอมๆ)ของเจ้าของบ้านแล้ว คงไม่ต้องกดก็ได้มั้ง ขนาดว่าคิมบอมอะไรนั่นยังไม่เห็นจะเคยกดเลย ว่าแล้วก็เลยเดินลั่นล้าเข้าไป
แต่แล้วความว่างเปล่าภายในห้องรับแขกก็ทำให้คิ้วเล็กต้องขมวดมุ่น บ้านก็ไม่ได้ล็อก แถมยังดูเหมือนว่าจะมีแขกมาซะด้วย เพราะเธอเห็นว่ามีรถจอดอยู่สองคัน คนตัวเล็กค่อยๆย่องเข้าไปทั้งที่ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องย่อง ก่อนจะมาชะงักงันเอาตอนที่เสียงแปลกๆลอยมากระทบหู ที่สำคัญ...มันดังมาจากในห้องนอน!!!
“อ้ะ.....คิมบอมเบาๆหน่อยสิ”
“ร้องซะลั่น ใจเสาะนะนายเนี่ย”
“ก็มันเจ็บนี่หว่า แล้วมันก็ไม่เคยด้วย อ้ะๆ”
“อะไร โตมาป่านนี้แล้วยังไม่เคย?”
“เออ! ก็นายนี่แหละคนแรก อ้ะ ซี๊ด!~ เบาๆดิ อ้ะ!”
“เบาสุดแล้ว”
“ถ้าฉันเดินไม่ไหวขึ้นมาจะทำยังไงวะ อ้ะ..เจ็บ!~”
“ไอ้ยองแซง ฉันไม่ถนัดเลยว่ะ เปลี่ยนท่าได้มะ ยกขาขึ้นสูงๆดิ อืม...นั่นแหละ”
อ๊ากกกกกกกกกกกกกก!!!
สรุปว่าสองคนนั่น....เป็น.......เป็น!!!
ไอ้ฮอยองแซงบ้า ฉันว่าแล้ว ที่แท้นายก็แค่ให้ฉันแสดงละครตบตาคนอื่น กลบเกลื่อนเรื่องที่นายเป็นเกย์กับหมอนั่น!!! กรี๊ดๆๆๆๆ อยากจะบ้าตาย แล้วทำไมฉันถึงต้องมาได้ยินเสียงอุบาทว์ๆแบบนี้ด้วยเนี่ยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!
มัลมีจัลอยากตายเว่!!
To be continue :
Gif//Donghae 12+