ห้ อ ง นั่ ง เ ล่ น ข อ ง ก า เ ท่ เ ร่

Love Me Love My Cat

เรียวหน้ารูปไข่ที่โน้มเข้ามาหา ใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ผิวแก้มเนียนนุ่มดุจหิมะที่ได้สัมผัส ผมเพียงแค่นอนอยู่นิ่งๆและรับจุมพิตแผ่วๆ เรียวลิ้นเล็กกำลังไล้เลียที่ริมฝีปากล่าง ลมหายใจอุ่นกระทบเบาๆที่ข้างแก้ม

Morning kiss แสนหวาน

 

.

 

.

 

.

 

เหมียวววว~

 

“อ๊ากกกกกกกกกกกกก!! เอามันออกปายยยยยยยยยยยยยยย!!!”

ผลั่ก!!

ตุ่บ!!!

 

 

ฮันเกิงดีดตัวกระเด็นหลุดจากเตียง ทันทีที่รู้ว่าเมื่อกี้มันเป็นความฝัน หน้าก็ร้อนฉ่าขึ้นมาพัลวัน ยิ่งเห็นไอ้ตาโตๆคมๆนั่นที่กำลังจับจ้องมาที่ตน คนเกลียดแมวเข้าเส้นเลือดอย่างเขาก็ลม(บ้าหมู)แทบจับ

หน้าแหลมแหลม
ขนลื่นลื่น
เล็บคมคม
หางยาวยาว

สิ่งมีที่ชีวิตที่เขากล้าแลกด้วยบีเอ็มดับบลิวเพื่อไม่ต้องเจอกับมัน!!!

 

“นายทำอะไรแมวฉันน่ะ!!!” ฮันเกิงหันขวับไปทางต้นเสียงทันที

หญิงสาวตัวเล็กกำลังปีนข้ามหน้าต่างห้องนอนของเขาเข้ามา หัวเธอยุ่งเหยิงไม่เคยเปลี่ยน เธออยู่ในชุดเสื้อยืดคอย้วยกับกางเกงเลขาสั้น ดูๆแล้ว..นั่นมันชุดนอนนี่หว่า

ขาไม่สั้นไม่ยาวของเธอก้าวฉับๆ 2-3 ก้าว ก็มาประชิดปลายเตียงเขาแล้ว หล่อนก้มหยิบเจ้าเหมียวตัวปัญหาแล้วก็ลูบหัวมันใหญ่ น่าเอ็นดูตายหล่ะ..ไอ้คนก้นกระแทกคนนี้หัดสนใจมั่งสิ!

“ลิ้งค์!”

เจ้าของชื่อหันมาทำสายตาลุกวาวไม่แพ้ไอ้แมวเก้าชีวิตใส่

ฮันเกิงเขวี้ยงผ้านวมหนาออกจากตัวแล้วตรงดิ่งเข้ามาหา แต่เขาก็เว้นระยะห่างพอที่จะไม่เข้าใกล้กับไอ้หน้าแมวนั่นเกินไป

“ฉันทำผิดตรงไหนเหรอ?”

“ก็นายถีบแมวของฉันตกเตียง!”

“ก็เพราะมันเป็นแมวของเธองัย ฉันถึงทำอย่างงั้นได้..การที่เจ้าบ้านจะป้องกันตัวเองจากไอ้แมวขโมยตัวนั้นน่ะ มันผิดตรงไหนมิทราบ!!หา!!!”

เมี้ยวววววววววววววววววว!!!

“วิสกัส!!!!” ลิ้งค์ร้องเสียงหลง แต่ก็ช้าไปซะแล้ว เจ้าแมวสุดรักสุดหวงของเธอกระโดดไกลไปเกาะขอบหน้าต่าง สะบัดหางทำกระถางต้นไม้ตกแตกแล้วก็วิ่งหางจุกก้นกลับบ้านไปเรียบร้อย

“นายฮัน!”

เจ้าของชื่อคว้าต้นแขนเธอหมับ “ฉันควรจะเป็นคนเรียกชื่อเธอมากกว่า ยัยลิ้งค์!!”

“อะไรเล่า!!!”

“ก็อะไรล่ะ ไอ้แมวตัวแสบของเธอมันทำกระถางต้นไม้ฉันตกแตก”

“แล้วนายทำให้มันตกใจก่อนทำไมล่ะ!!”

“จะบอกว่าฉันผิดใช่มั๊ย”

“เออ!!!”

ฮันเกิงใช้ร่างกายที่เป็นต่อกระชากตัวเธอเข้าหาตัว สีหน้าลิ้งค์ตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด “จะทำอะไร?”

“อยากให้ทำอะไรล่ะ”

“ปล่อยนะ ถ้านายทำอะไรฉันนะ ฉันจะ..ฉันจะ....”

“จะทำอะไร อย่าลืมนะ ว่าเธอบุกรุกบ้านของฉัน” ฮันเกิงย่างสามขุมเข้าหา จนลิ้งค์ถอยกรูด โชคร้าย..ที่ข้อพับขาของเธอดันไปพับเอากับขอบเตียงจนร่างเล็กๆนั่นจมเตียงนุ่ม ฮันเกิงไม่รอช้าที่จะตามไปประชิด

ตอนนี้ร่างของลิ้งค์อยู่ภายใต้ร่างของนายฮันเกิงแล้ว!!

“ออกปายยยยยยยยยยยยยยยยยยย ออกไปนะ อย่านะ!!”

“ยังไม่ได้ทำอะไรซักหน่อย”

“ออกไป!!!” มือเล็กตะปบคอเสื้อของคนตัวโต และตอนนี้เองที่ลิ้งค์เพิ่งจะได้เบิ่งตาชัดๆว่า เขาอยู่ในชุดเสื้อกล้ามสีขาว เพราะเธอหาคอเสื้อเขาไม่เจอ ลิ้งค์ทำอะไรไม่ถูกแล้ว แก้มมันปวดหนึบเหมือนเหน็บกิน เธอหลับตาปี๋

ดวงตารีเรียวของชายหนุ่มละเลียดมองผิวแก้มของหญิงสาว เขาลากนิ้วโป้งไปตามสันกรามของเธอเบาๆ

ตึกตัก ตึกตึก ตักตัก!!

 

ฟอดดดดดดด!!~
ฮันเกิงกดจมูกโด่งลงสัมผัสแก้มใสนั้นแล้วสูดเอาความหอมมาเก็บไว้เฮือกใหญ่

“อ้ะ!” ลิ้งค์ลืมตาโพลง มือเธอสั่นอย่างกับเพิ่งเอาไปจุ่มน้ำผสมน้ำแข็ง เธอยันอกเขาเต็มแรง แต่ทว่าเรี่ยวแรงอันน้อยนิดมันไม่พอที่จะทำให้เขาขยับเขยื้อนเลยซักนิด

และทันทีที่สองสายตาประสานกัน ลิ้งค์ก็รับรู้ถึงจุมพิตแผ่วๆที่ริมฝีปาก

 

 

ผลั่ก!!

 

ลิ้งค์ไม่ได้หันกลับไปดูสภาพของไอ้คนหล่อบ้ากามนั่นหรอก หล่อนวิ่งไม่ดูตาม้าตาเรือสะดุดก้อนหินตรงสวนหน้าบ้าน แต่ก็ไม่สนใจ รู้ตัวอีกที ลิ้งค์ก็กลับมาถึงบ้านของเธอแล้ว

 

 

..

 

 

ลมทะเลมันพัดวูบวาบอยู่ที่ริมฝีปากกับพวงแก้ม แต่เจ้าหล่อนก็ไม่ได้คิดหาสาเหตุ จริงๆเธอไม่กล้าหาต่างหาก ลิ้งค์มาทำงานที่ร้านเป็นปกติ แต่วันนี้ขยันเป็นพิเศษ เพราะเธอทั้งเช็ดโต๊ะ เช็ดเค้าเตอร์ ล้างแก้ว ชงกาแฟ ปิ้งขนมปัง

“ลิ้งค์”

“....”

“ลิ้งค์!!”

“ฮะๆ หือม์?”

ทงเฮผูกคิ้วเข้าหากันเสร็จสรรพ ก่อนที่จะถาม “แกเป็นอะไรของแกวะ”

“ป่ะ..เปล่านี่ ไม่ได้เป็นอะไร?” เธอหลบสายตาตอบคำถาม

“ฉันก็อยากจะดีใจที่แกขยันนะ แต่นี่มันเรียกว่าจับจดชัดๆ โต๊ะแกก็เช็ดไม่เสร็จ แก้วแกก็คาไว้ ขนมปังแกก็เอาไปปิ้งแต่ไม่ยอมเอาออก ถามจริง..แกเป็นอะไร ห้ะ?”

“ก็บอกว่าไม่ได้เป็นอะไร?”

“เชื่อแก ฉันไปดูลิงขับรถยังจะดีกว่า!” ทงเฮเท้าเอว จ้องจะเค้นเอาคำตอบให้ได้

ลิ้งค์ก้มหน้าก้มตา เช็ดมือเข้ากับผ้ากันเปื้อนทั้งที่มือก็ไม่เปียก ผ่านไปประมาณ 5 วินาทีถึงได้เงยหน้าขึ้นมา “ทงเฮ ฉันขอลางานครึ่งวันนะ”

“ไม่สบายเหรอ?” ทงเฮเอื้อมมือมาอังหน้าผากของเพื่อนสาว แล้วก็ต้องขมวดคิ้วเพราะอุณหภูมิที่แสนจะปกติ

“อือ..ปวดหัวมากเลย”

ทงเฮงับฟันบนเข้ากับริมฝีปากล่างเป็นการชั่งใจ แล้วก็จำยอมต้องอนุญาตเพราะลูกกะตากลมๆของเจ้าลิ้งค์ “เออๆ พักผ่อนให้มากๆล่ะแก”

ลิ้งค์ฉีกยิ้มกว้าง เธอหอมแก้มเพื่อนรักไปที แล้วก็ตั้งท่าจะหาเจ้าวิสกัสเตรียมกลับบ้าน แต่แล้วบุคคลที่เธอไม่คิดอยากเจอหน้าในเวลานี้ที่สุดก็โผล่มาพร้อมกับเสียงกรุ๊งกริ๊งจากหน้าร้าน

“อ้าว พี่ฮัน วันนี้ว่างเหรอฮะ?”

ฮันเกิงยิ้มอบอุ่นเป็นคำตอบ แต่ตากลับตวัดมาที่ร่างของหญิงสาว ตรงมุมปากมีรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม “อ้าว? แล้วลิ้งค์จะไปไหนเนี่ย?”

“เรื่อง...”

“อ๋อ มันจะกลับบ้านน่ะฮะ เห็นมันบอกมันปวดหัว” ทงเฮตอบตัดหน้า แต่ก็ดีแล้วหล่ะ เพราะถ้าปล่อยให้เธอตอบเอง ลิ้งค์ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอจะระงับใจไม่ซัดหน้าหล่อๆนั่นให้หงายได้รึเปล่า?

“ไม่สบายเหรอ?” เร็วกว่าพายุ หลังมือของฮันเกิงแปะลงกับหน้าผาก ลิ้งค์ถอยหลังก้าวใหญ่ๆทันที หญิงสาวแยกเขี้ยวใส่คนตัวสูง เกือบจะได้ปะทะฝีปากกลับไปแต่ก็ถูกตัดหน้าอีกหน “สงสัยจะติดจากฉัน...”

ลิ้งค์แทบจะเข้าไปตะบันหน้าซะตรงนั้น หญิงสาวได้แต่ท่องพุทโธๆไว้ในใจ ภาพเหตุการณ์เมื่อเช้ามันไหลกลับมาอย่างกับน้ำ เสียงลูกแมวดังขึ้นให้ลิ้งค์เบนเข็มได้ถูกเวลา

เธอก้มลงไปอุ้มเจ้าสัตว์หน้าขนหนวดยาวที่มาคลอเคลียแถวๆขา แล้วความรู้ใหม่ที่ลิ้งค์ไม่เคยรู้ก็บังเกิด

“เฮ้ย!!!!!!”

หน้าหล่อๆของฮันเกิงออกอาการเหวอทันทีที่ลิ้งค์อุ้มลูกแมวไว้ในอ้อมกอด พอเธอยื่นลูกแมวไปใกล้ๆเขา เขาก็ผงะหนีแทบจะชนเค้าน์เตอร์

“ทำไมทำหน้างั้นหน่ะ น่ารักจะตาย” ยิ่งได้ใจ ลิ้งค์ยื่นแมวเข้าไปจนเกือบชิดจมูกโด่งของหนุ่มจีน

“น่ารักกับผีน่ะสิ!”

“ฮึ...กลัวแมวก็ไม่บอก” ลิ้งค์เกาคางเจ้าเหมียวแล้วก้มหน้าลงหวังจะจุ๊บให้ชื่นใจเสียหน่อย แต่ทว่า..

“อย่า!”

“หือม์?” เธอชะงักแล้วช้อนตาขึ้นมอง

...หวง!  ห้ามจุ๊บ ห้ามหอมใครทั้งนั้นน่ะ ริมฝีปากของเธอเป็นสิทธิ์ของฉัน!!....

“เปล่า!!” ฮันเกิงล่ะอยากจะทุบหัวตัวเองให้แบนเป็นแผ่นเหล็กเลยเชียว ทำไมไม่พูดออกไปเล่า!!

แล้วเป็นงัยล่ะ ผลของคำตอบที่ว่า ‘เปล่า’ มันกำลังทำให้เขาอิจฉาแมวจนตาร้อนผ่าว

“ไปแล้วนะ!” ลิ้งค์ชะเง้อหน้ามาบอกลาเพื่อนรักที่กำลังง่วนอยู่กับการหาคอฟฟี่เมตใต้เค้าน์เตอร์

“เออๆ!!”

“เอ่ออออออออ!!” ฮันเกิงเอ่อเสียงดัง จนเธอจำเป็นจะต้องชะงักฝีเท้า “รีบๆหายให้ทันปาร์ตี้วันเกิดฉันล่ะ เดี๋ยวจะอดกินของฟรี!”

...อยากไปตายหล่ะ!... ลิ้งค์เกือบจะตอกกลับไปอย่างนั้น แต่ทว่าเจ้าเหมียวในมือมันสั่งห้าม

“ไม่พลาดแน่!!”

เธอตอบ เสียงดังฟังชัดเชียวล่ะ!!

 

 

..

 

 

กระดาษห่อของขวัญเอย ริบบิ้นเอย ถูกกองไว้เต็มโต๊ะ ลิ้งค์ไม่ใช่พวกติสท์ขึ้นสมอง เวลาจะทำงานศิลปะทีนี่ก็แย่เอาการเหมือนกัน เธอเอากรรไกรเจาะรูกล่องกระดาษให้มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 2 cm แล้วก็จัดการแปะกระดาษสีท้องฟ้า แล้วถึงใส่เจ้าวิสกัสลงไป มันดูจะเป็นการทรมานเจ้าสี่ขาไปซักหน่อย แต่เพื่อแก้แค้นไอ้หนุ่มเจ๊กบ้ากามนั่นแล้ว ลิ้งค์ยอมบาป

“วิสกัสจ๋า ช่วยแม่ซักครั้งนะลูก แม่เจาะรูไว้ให้หนูหายใจแล้ว ทนเพื่อแม่หน่อยนะ!!”

ลูบหัวเจ้าแมวเหมียวหน้ามนแล้วถึงปิดกล่อง แล้วก็ผูกริบบิ้นที่ต้องแก้ใหม่อยู่หลายหนกว่าจะได้ดั่งใจแล้วถึงได้ฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์

หุ

หุ

หุ

 

 

..

 

 

แสงไฟสีลูกกวาดจากหลอดไฟกลมๆซึ่งแขวนอยู่ทั่วปาร์ตี้เล็กๆในรั้วขาวสะอาดของเพื่อนบ้านคนจีน ลิ้งค์ชะเง้อชะแง้คอยาวเหมือนยีราฟเพียงครู่ ก็ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อมีมือหนาๆแตะเข้าที่หัวไหล่

“ไม่เข้าไปล่ะ กลัวอะไร”

ลิ้งค์แยกเขี้ยวจนปากเกือบฉีก “ไม่ได้กลัว ว่าแต่นายเหอะ งานวันเกิดตัวเองแท้ๆ มายืนข้างนอกอยู่ได้ ไม่มีมารยาทการเป็นเจ้าบ้านที่ดีเอาซะเลย”

“ก็มายืนทำตัวไม่มีมารยาทมองแขกที่ทำตัวมีพิรุธอยู่น่ะสิ” ฮันเกิงจงใจส่งสายตาน่ากลัวนั้นให้ลิ้งค์อย่างไม่ต้องสงสัย เธอกอดกล่องของขวัญในมือแน่นขึ้นไปอีก แล้วก็เสหน้าไปยังในงาน

“เพื่อนเยอะเหมือนกันหนิ่ มาอยู่เกาหลีได้ 3 เดือนเองไม่ใช่เหรอ?”

“ก็คนมันป๊อป!”

“แหวะ!!!” หญิงสาวแลบลิ้นทำหน้าคลื่นไส้ จนฮันเกิงแอบหัวเราะ “แล้วของขวัญนั่นหน่ะ จะให้มั๊ย?”

“ก็แล้วทำไมจะต้องไม่ให้ด้วยล่ะ”

ฮันเกิงส่ายหัวพรืด เล่นลิ้นมันเข้าไป เดี๋ยวพ่อจับมาเล่นลิ้นด้วยกันซะเลย!!

ลิ้งค์ยื่นของขวัญให้ ถ้าสังเกตดีๆจะเห็นรอยยิ้มของเจ้าหล่อนมีเลศนัย ฮันเกิงรับไปพร้อมกับเขย่าแล้วฟังเสียง

“เฮ้ย!! ทำดีๆเด่ะ เดี๋ยวตาย!!”

“ตาย?”

“เอ่อะ...เดี๋ยวแตก!”

ฮันเกิงยิ้มอบอุ่น “ขอบคุณนะ”

“แกะเลยสิ” ใจของลิ้งค์เต้นรัว ลุ้นแทบแย่แล้วนะ แต่ทว่าอีกหนึ่งหนุ่มกลับส่ายหัว “ไว้แกะหลังเป่าเทียน”

“ป่ะ เข้าไปในงานกัน” ว่าแล้วก็จับจูงมือของเธอให้เดินไปด้วยกัน โดยที่ไม่ยอมสนใจสีหน้าเหรอหราของอีกฝ่ายแม้แต่นิดเดียว!

 

 

ตลอดงานลิ้งค์แทบจะไม่ได้หยิบจับอะไรใส่ท้องเลยแม้แต่นิด ก็เจ้าหล่อนมัวแต่กังวลอยู่กับเจ้าเหมียวในกล่องของขวัญนั่นน่ะสิ ป่านนี้จะเป็นยังงัยนะ จะหิวรึเปล่า จะร้อนมั๊ยนะ หายใจคล่องรึเปล่าก็ไม่รู้?

โอ๊ยยยย...อย่างงี้เค้าเรียกทำกรรมชัดๆ!!

“ทนหน่อยน้า... ใกล้แล้ว ใกล้เป่าเทียนแล้ว!”

“ทำอะไรของแกวะ”

“เฮ้ย!!” ลิ้งค์หันมาก็เจอกับหน้าขาวๆของอีทงเฮเพื่อนรัก มันเกาหัวแล้วพยายามยืดคอมองไปยังกล่องของขวัญพวกนั้น จนลิ้งค์ต้องเอาตัวบัง “เปล่า ไม่ได้ทำอะไร เอ่อ...มาตั้งแต่ตอนไหนวะ?”

“มาทันเห็นแกเพี้ยน คุยกะกล่องของขวัญนั่นแหละ”

“เปล่านะ เอออ.....” ลิ้งค์ถูมือที่มีแต่เหงื่อไปมา “วันนี้ที่ร้านคนเยอะป่ะ?”

“อือ”

“เหนื่อยป่ะ?”

“นิดหน่อย”

“เอออออ......”

“หน้าแกมันเหมือนเด็กทำแจกันแตกแล้วถูกแม่จับได้!”

“เฮ้ยยยย!! ฉันเปล่านะ ฉันไม่ได้คิดร้ายกะนายฮันเกิงนั่นเลย อุ๊บ!”

“อะไรนะ แกว่างัยนะ ไอ้ลิ้งค์!!”

“เปล่า......” ลิ้งค์ตอบเบาจนคล้ายกับเจ้าตัวผิวปากมากกว่า “เฮ้ยๆ นายฮันนั่นจะเป่าเทียนแล้ว รีบไปกันเร็ว!” พอเหลือบไปเห็นเหล่าเพื่อนๆของนายฮันลุกขึ้นแล้วตรงดิ่งกันไปรุมล้อมเค้กก้อนโต ลิ้งค์ก็หาทางออกได้ทันที

 

.

.

.

เรียวหน้าของฮันเกิงภายใต้แสงเทียนวูบไหวนั้นน่ามองยิ่งกว่าเทพบุตรในนวนิยายเสียอีก

ลิ้งค์สะดุ้ง ตีหัวตัวเองไปป๊าบ..เฮอะ นายฮันหน่ะเหรอ? ไม่ต่างจากลิงภูเขาไปซะเท่าไหร่หรอก เทพบุตร เทพเบิ่ดอะไรเล่า!!

“Happy birthday to………..you……~”

“อธิษฐานก่อนเป่าสิวะ” เพื่อนของเขาคนหนึ่งท้วงขึ้น ฮันเกิงยิ้มบางๆแล้วก็หลับตาพริ้ม

...ลิ้งค์ไม่รู้ว่าตัวเองตาฝาดรึเปล่า แต่เธอรู้สึกว่า ดวงตาของเขามันชำเลืองมาที่เธอแว่บนึงก่อนจะถูกปิดด้วยเปลือกตา ไม่ๆ เธอต้องตาฝาดไปแน่ๆ!!...

ฟู่ววววว!

เจ้าของวันเกิดเป่าเทียนจนดับท่ามกลางเสียงโห่ร้องกลั้วเสียงปรบมือของเหล่าเพื่อนพ้อง เขาตัดแบ่งเค้กส่งจนครบทุกคน ก่อนที่ช่วงเวลาที่ลิ้งค์รอคอยจะมาถึง

“ได้เวลาแกะของขวัญแล้วเว้ยย!!!”

ฮันเกิงหัวเราะนิดๆ ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปยังกองของขวัญย่อมๆกองนั้น ถึงจะไม่ได้เยอะแยะเท่ากองภูเขา แต่ของขวัญพวกนี้ก็ล้วนแต่มาจากเพื่อนรักที่รู้ใจกันทั้งนั้น

ไม่รู้ว่านายฮันนั่นจงใจจะแกล้งให้หัวใจของลิ้งค์เต้นเป็นจังหวะแร๊พรึเปล่า? แต่หนุ่มจีนหน้าหล่อเจ้าของวันเกิดดันเลือกแกะของขวัญกล่องอื่นๆ โดยทิ้งให้ของขวัญสีท้องฟ้าของเธอเป็นกล่องสุดท้าย!

วิสกัสลูกแม่!!

 

ชายหนุ่มค่อยเอื้อมมือไปหยิบของขวัญชิ้นสุดท้าย เขาหยิบการ์ดขึ้นมาอ่านก่อน แล้วก็ระบายยิ้มบนริมฝีปากส่งมาให้เจ้าของชื่อที่เขียนลงในการ์ด

“ของลิ้งค์!” ทงเฮร้องบอก ฮันเกิงได้แต่หัวเราะสดใสแล้วก็บรรจงแกะของขวัญอันนั้น

หารู้ไม่ว่า ลิ้งค์กำลังลอบยิ้มอย่างสะใจ!!

 

ริบบิ้นร่วงลงกับพื้น เสียงกระดาษดังแคว่กในอากาศเบาๆ

.

.

.

เมี้ยวววววว!!!~

 

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!”

 

เจ้าวิสกัสของลิ้งค์คงจะอารมณ์เสียเต็มขั้น ก็ถูกขังไว้ในกล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆนั่นตั้งนาน พอเป็นอิสระ เจ้าสี่ขาหางยาวนั่นก็เลยกระโจนใส่ชายหนุ่มผู้เกลียดแมวเป็นชีวิตจิตใจแบบเต็มๆเม็ด

ไม่แค่นั้น

แมวเหมียวตัวแสบยังวิ่งวุ่นไปทั้งงาน จนแขกเหรื่อแตกตื่นชนกันระเนระนาด โต๊ะลมเป็นแถบๆ จะมีก็แต่ลิ้งค์เท่านั้นแหละ ที่ยืนหัวเราะไม่สะทกสะท้าน

“ไอ้ลิ้งค์!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

เปรี้ยง!

 

ทงเฮยืนเท้าเอว เสื้อเชิ้ตสีขาวมีแต่รอยเล็บแมว เจ้าของชื่อที่โดนเรียกลั่นนั้นยิ้มแหยๆใส่

 

“ฉันจะไม่ให้แกเข้าบ้าน จนกว่าแกจะช่วยพี่ฮันทำความสะอาดจนเสร็จ!”

“หง่า ทงเฮอา....”

“อยากเล่นพิเรนทร์เองนี่!!”

“ทงเฮ....”

“ไม่ใจอ่อนหรอกเว้ย!”

“อีทงเฮ!!!!” ไม่ทันเสียแล้ว ทงเฮปิดประตูกระแทกใส่หน้าลิ้งค์ดังปังเฉียดสันจมูกไปเส้นยาแดงผ่าแปด “ไอ้เพื่อนเลว!”

 

 

หญิงสาวตัวพอดีกอด กระทืบเท้าปึงปังจนฮันเกิงที่กำลังเก็บกวาดจานชามอยู่ต้องเงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะยิ้มกว้าง

“ไม่ต้องยิ้มเลย ที่ฉันมาเพราะถูกทงเฮมันขู่หรอก”

ฮันเกิงไม่ตอบ กลับก้มหน้าทำความสะอาดต่อทั้งๆที่ยิ้มอยู่อย่างนั้น

“ชิ....” ลิ้งค์พ่นลมออกจากปาก แล้วถึงได้ช่วยเก็บกวาดอีกแรง ทั้งคู่ช่วยกันทำความสะอาดสวนหน้าบ้านจนเรียบร้อยแล้วถึงได้หอบเอาจานชามเข้าห้องครัวไปล้าง

แค่ลิ้งค์ยอมมาปาร์ตี้วันเกิดก็นับว่าดีแล้ว แล้วนี่เธอยังมาช่วยเขาเก็บกวาดยันล้างจานแบบนี้อีก...แค่นี้หน้าอกข้างซ้ายของเขาก็ดูจะแคบจนไม่มีที่ให้หัวใจพองโต

จริงๆเรื่องล้างจานก็ไม่ใช่เรื่องยากเสียเมื่อไหร่ แต่ในเมื่อมีคนมาช่วยแบบนี้ ขัดน้ำใจก็ไม่ได้....(ฮิฮิ)

ลิ้งค์ทำหน้าที่ล้างจาน ส่วนเขาทำหน้าที่รับจานต่อจากลิ้งมาเช็ดให้แห้ง

“ขอบคุณนะ”

“ไม่ถึงตาย ก็ทำให้ได้” ” …ให้ตายสิ ตอบดี หืดมันจะขึ้นคอรึงัย?...

คนตัวสูงส่ายหัวระอา แล้วถึงตัดสินใจเรียกชื่อเสียงเบา “ลิ้งค์”

“อะไร?”

ฮันเกิงรับจานมาจากลิ้งค์ตอนที่เธอหันมาถาม “แฮปปี้เบิร์ทเดย์ฉันหน่อยไม่ได้เหรอ?”

“แฮปไปแล้ว ตอนร้องเพลง”

“ก็นั่น เธอก็ร้องกับทุกคนอ่ะ”

“แฮปปี้เบิร์ทเดย์” ลิ้งค์ขัด ก่อนจะหันหน้ามาทางเขา “ทู-ยู!!”

แม้มันจะดูไม่ค่อยเต็มใจ แต่ก็เอาวะ น่ารักไปอีกแบบ

“อวยพรหน่อยสิ”

“มากเรื่อง”

“นะ....”

ลิ้งค์สลัดฟองในมือลวกๆแล้วถึงหันมา “ขอให้มีความสุขมากม๊าก!”

ฮันเกิงยิ้มได้ใจ คำขอของเขายังไม่หมดหรอกนะ “ของขวัญล่ะ”

“ก็ให้ไปแล้ว”

“นั่นมันแมวที่ฉันไม่ชอบ ที่สำคัญมันเป็นแมวของเธอ แล้วมันก็กลับบ้านเธอไปแล้วเรียบร้อย” ฮันเกิงอธิบายละเอียดยิบ แต่มันก็ไม่ได้ผลเอาซะเลย

“ไม่มี”

“ต้องมีสิ”

“ก็บอกว่าไม่มี”

“อะไรก็ได้”

“เอ๊ะ!”

“อะไรในตัวเธอก็ได้”

“ห๊า!!”

ดูเหมือนลิ้งค์จะรู้ตัวช้าไปเสียเหลือเกิน เธอตวัดหน้าทำตาถลึงใส่คนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ แต่แล้วก็มีอันต้องถูกแย่งลมหายใจ ฮันเกิงกดท้ายทอยหญิงสาวจนแนบชิด!!

ลิ้งค์ถูกไอ้บ้าหื่นกามมันขโมยจูบ!!!

เธอผลักอกเขาออกอย่างแรงตอนที่อยากได้ออกซิเจนมากที่สุด หน้าของเธอร้อนฉ่าเหมือนโดนอบ เธอไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้นอกจากการหลบสายตา

ก็จูบเมื่อกี๊มันไม่เหมือนเมื่อตอนเช้านี่...ครั้งนั้นมันตื้นเขิน แต่ครั้งนี้มันล้ำลึก!!

“ฉันหน่ะ ชอบเธอจริงๆนะ เมื่อไหร่จะเชื่อกันซักที!”

ไอ้คนจีนหน้าทน ไอ้คนไม่มียางอาย!!

 

 

“รักแมวฉันให้ได้ก่อนเถอะ!!!!”

ลิ้งค์ลืมกระทั่งจะล้างมือให้หมดฟอง เธอกระทืบเท้าปึงจนนิ้วแทบซ้น ไอ้คนจีนจอมฉวยโอกาส ครั้งนี้ยอมให้ แต่ครั้งหน้า..อย่าหวังเลย!!

หน้าใสใส
ผมลื่นลื่น
แก้มเนียนเนียน
จูบหวานหวาน

ของขวัญดีดีในวันเกิดของฮันเกิง

 

Love Me Love My Cat !!

*Happy Birthday Hankyung*